piątek, 16 sierpnia 2013

Prolog.

         Wszystko zaczęło się od małej sprzeczki, między mną, a Crispin’em  .Jeśli można to w ogóle nazwać sprzeczką. Może lepiej powiedzieć kłótnią. Ale nie taką kłótnią na noże czy miecze. Chodzi mi o przyjacielską, miłą kłótnię.
         Wracaliśmy właśnie ze spotkania redakcji gazetki szkolnej, której byłam główną szefową. Spojrzałam na Crispin’a , który się zatrzymał.
-Zobacz jak pięknie- pokazał palcem przed siebie. Płatki śniegu opadały na oświetlaną licznymi latarniami ulicę. 
-Idealne do nowego numeru gazetki- szepnęłam i pospiesznie zdjęłam plecak z ramion. Zaczęłam przeszukiwać jego zawartość, lecz niestety nie było w nim czarnej lustrzanki, którą dostaliśmy w tym roku od dyrektorki.- Cris ?
-Hmm?- spojrzał na mnie poprawiając włosy pod szarą czapką.
-Brałeś aparat?- spytałam patrząc w czekoladowe oczy mojego przyjaciela.
-Nie.- powiedział pewnie i pokręcił głową.- Pewnie został na biurku.- szepnął teatralnie podstawiając rękę do ust i nachylając się do mnie
-Zabawne Crispin - powiedziałam i podniosłam się z zaśnieżonego chodnika. Ubrałam granatowy plecak na ramiona. - Wrócisz po niego? Obiecałam mamie, że wrócę wcześniej.
-Nie wracam. Umówiłem się z Lil. -pokręcił głową- Zje mnie jeśli znów  się spóźnię.
No tak poczciwa Lila, brawa Delavigne , boisz się dziewczyny, która ma 158 cm wzrostu.
-Przestań. Lila  nie skrzywdziłaby muchy. - powiedziałam- A moja mama to co innego.
Spojrzał na mnie i wyciągnął monetę z kieszeni. Obrócił ją w długich i smukłych palcach i powiedział :
-To rozwiąże nasz mały problem. - podał mi ją, a ja od razu sprawdziłam nominał. 
-To 20 pensów ? Serio mówisz ? - zaśmiałam się- Jak 20 centów może nam pomóc? - W tej oto chwili brunet  zabrał mi monetę i uśmiechnął się pobłażliwie. 
-Królowa czy reszka ? - zapytał.
Wybór był prosty. 
-Królowa.- szepnęłam. Zastukałam obcasem prawego kozaka o lekko oblodzony chodnik i potarłam dłonie opatulone ciepłymi rękawiczkami.
W momencie kiedy Cris  wyrzucał monetę w górę błagałam w duchu żeby wypadła królowa. Tak bardzo nie chciałam wracać się do redakcji. Chłopak złapał 20 pensów w dłonie i uśmiechnął się do mnie ze współczuciem.
-Wracasz szefowo.- pokazał mi otwartą dłoń na, której leżała moneta. Reszką skierowana była w stronę nieba, które stosunkowo do pory roku i godziny przybrało ciemny odcień.- Przykro mi Rose
-No dobra- powiedziałam. Crispin  wyciągnął dłonie w moją stronę oczekując przytulenia. Halo, człowieku to ja wracam do szkoły. Powoli przysunęłam się do przyjaciela, a on objął mnie swoim ramieniem.
-Trzymaj się Rose. - powiedział - Do jutra mała.- puścił moje ramiona i obrócił się na pięcie. Ruszył Markham Street i chwilę później zniknął  na skręcie w Oak Street.
         Śnieg  obficie opadał na ulice, kiedy ruszyłam z powrotem w stronę szkoły. Czarne kozaki od Tiffany'ego zatapiały się w nim po kostki. W słuchawkach grała spokojna i kojąca piosenka John'a Lenon'a. Rozglądałam się po domach. W jednym  jakaś rodzina właśnie siadała do kolacji, wyglądali na szczęśliwych. W drugim młoda kobieta biegała za małą dziewczynką z włosami uczesanymi w dwa sterczące kitki. Czułam się niczym podglądacz, zaglądając ludziom w okna. Ale nie robiłam niczego złego, byłam tylko ciekawskim przechodniem, sprawdzającym atmosferę w domach.
 Myślałam, że droga nigdy nie dobiegnie końca. Trwałą zdecydowanie dłużej niż ta wykonywana przeze mnie rano. Może było to spowodowane samotnością, bo nie towarzyszył mi ani Crispin, ani Lila.
 Chwiejnym krokiem weszłam  po schodach myśląc, że mogliby wysypać na nie piasek lub sól, dla bezpieczeństwa uczniów.  Pociągnęłam za klamkę wielkich metalowych drzwi, bardziej przypominających drzwi więzienne niż drzwi szkoły. Za progiem kryła się zwykła kafelkowa  posadzka w kolorze bordowym i niebieskie, wyblakłe już ściany , do których były przywiercone szare metalowe szafki na szyfr. Przeszłam korytarzem, wcześniej włączając światło,  do swojej szafki. Mieściła się ona zaraz na brzegu, dosłownie druga od drzwi naszej redakcji. Pamiętam ten dzień kiedy z Lilą  ozdabiałyśmy je napisami i malunkami. Nie był to dobry pomysł, zważając na to, że gdy dyrektorka je zauważyła dostałyśmy kwitek do szkolnej kozy. Jedynymi wspomnieniami  stamtąd było to, że okropnie tam cuchnęło, jakby pani Hasting kogoś zamordowała i wrzuciła zwłoki do wielkiej szafy z tyłu klasy. Dobra, wróć. Odbiegłam od tematu. Więc otworzyłam szafkę i ręką wyszukałam małego pojemnika zawieszonego na jednej z wewnętrznych ścianek szafki. Wygrzebałam z niego klucz do redakcji i  podeszłam do drzwi sali nr 266, z napisem 'Redakcja gazety szkolnej'. Przekręciłam klucz w zamku i pociągnęłam drzwi do siebie. 
         W pokoju panował mrok, który był spowodowany przez porę roku i późną  godzinę. W  zimę zawsze robiło się ciemno o 17, ale myślę, że taki jest właśnie urok tej pięknej pory roku. Zamknęłam za sobą ciężkie drzwi i włączyłam pstryczkiem światło.  Stoliki ustawione były w krąg żeby każdy widział każdego i mógł go usłyszeć. Na biurku, oprócz pojedynczych artykulików, zdjęć, gazet i książek stał czarny aparat. Pochwyciłam go i zawróciłam do drzwi. Otworzyłam je i weszłam na ciemny korytarz. Mogłabym sobie głowę uciąć, że zostawiłam światło zapalone. Zakluczyłam drzwi na dwa razy i włożyłam klucz do schowka w szafce w której zostawiłam plecak. Włożyłam do niego lustrzankę i założyłam go na ramiona i dumnie pomaszerowałam do wyjścia.
         Zamykając ciężkie metalowe drzwi więzienne  szkolne, które z mocnym trzaskiem obiły się o framugi zaczęłam schodzić ze schodów.  Nie chwyciłam się poręczy i tu właśnie był błąd. W mgnieniu oka poślizgnęłam się na grubym lodzie okalającym schody. Potem był tylko upadek na ośnieżony chodnik. Nie mogłam wykrztusić z siebie nic, żadnego pisku, krzyku czy jakiegokolwiek słowa. Tylko leżałam. Powoli czułam jak obraz gwieździstego nieba się zamazuje, a gwiazdy które przed chwilą wydawały mi się tak jasne zmieniły się w zwykłe białe plamy na czarnym tle. Można by powiedzieć że straciłam świadomość.

4 komentarze:

  1. Super , inforumuj mnie o nowych rozdziałach
    @LoveStayStrong_

    OdpowiedzUsuń
  2. Wow <3
    Piszesz po prostu świetnie. Podobają mi się twoje opisy, są naprawdę świetne :D
    Co do prologu..
    Mm.. szefowa to się nazywa poważne stanowisko. Zawsze chciałam aby u nas w szkole była wydawana taka gazetka. Czuję, ze to coś dla mnie. Ale raczej nie mam na co liczyć. Hah, a już myślałam, że będzie kamień, papier, nożyce. :P Szkoda, że początek taki smutny..
    Zapowiada się ciekawie ^^

    OdpowiedzUsuń