Wszystko
zaczęło się od małej sprzeczki, między mną, a Crispin’em .Jeśli można to w ogóle nazwać sprzeczką.
Może lepiej powiedzieć kłótnią. Ale nie taką kłótnią na noże czy miecze. Chodzi
mi o przyjacielską, miłą kłótnię.
Wracaliśmy
właśnie ze spotkania redakcji gazetki szkolnej, której byłam główną szefową.
Spojrzałam na Crispin’a , który się zatrzymał.
-Zobacz jak pięknie- pokazał palcem przed siebie. Płatki śniegu
opadały na oświetlaną licznymi latarniami ulicę.
-Idealne do nowego numeru gazetki- szepnęłam i pospiesznie zdjęłam
plecak z ramion. Zaczęłam przeszukiwać jego zawartość, lecz niestety nie było w
nim czarnej lustrzanki, którą dostaliśmy w tym roku od dyrektorki.- Cris ?
-Hmm?- spojrzał na mnie poprawiając włosy pod szarą czapką.
-Brałeś aparat?- spytałam patrząc w czekoladowe oczy mojego
przyjaciela.
-Nie.- powiedział pewnie i pokręcił głową.- Pewnie został na
biurku.- szepnął teatralnie podstawiając rękę do ust i nachylając się do mnie
-Zabawne Crispin - powiedziałam i podniosłam się z zaśnieżonego
chodnika. Ubrałam granatowy plecak na ramiona. - Wrócisz po niego? Obiecałam
mamie, że wrócę wcześniej.
-Nie wracam. Umówiłem się z Lil. -pokręcił głową- Zje mnie jeśli
znów się spóźnię.
No tak poczciwa Lila, brawa Delavigne , boisz się dziewczyny, która
ma 158 cm wzrostu.
-Przestań. Lila nie
skrzywdziłaby muchy. - powiedziałam- A moja mama to co innego.
Spojrzał na mnie i wyciągnął monetę z kieszeni. Obrócił ją w
długich i smukłych palcach i powiedział :
-To rozwiąże nasz mały problem. - podał mi ją, a ja od razu
sprawdziłam nominał.
-To 20 pensów ? Serio mówisz ? - zaśmiałam się- Jak 20 centów może
nam pomóc? - W tej oto chwili brunet zabrał mi monetę i uśmiechnął się
pobłażliwie.
-Królowa czy reszka ? - zapytał.
Wybór był prosty.
-Królowa.- szepnęłam. Zastukałam obcasem prawego kozaka o lekko
oblodzony chodnik i potarłam dłonie opatulone ciepłymi rękawiczkami.
W momencie kiedy Cris wyrzucał monetę w górę błagałam w duchu żeby
wypadła królowa. Tak bardzo nie chciałam wracać się do redakcji. Chłopak złapał
20 pensów w dłonie i uśmiechnął się do mnie ze współczuciem.
-Wracasz szefowo.- pokazał mi otwartą dłoń na, której leżała
moneta. Reszką skierowana była w stronę nieba, które stosunkowo do pory roku i
godziny przybrało ciemny odcień.- Przykro mi Rose
-No dobra- powiedziałam. Crispin wyciągnął dłonie w moją stronę oczekując
przytulenia. Halo, człowieku to ja wracam do szkoły. Powoli przysunęłam się do
przyjaciela, a on objął mnie swoim ramieniem.
-Trzymaj się Rose. - powiedział - Do jutra mała.- puścił moje
ramiona i obrócił się na pięcie. Ruszył Markham Street i chwilę później zniknął
na skręcie w Oak Street.
Śnieg
obficie opadał na ulice, kiedy ruszyłam z powrotem w stronę szkoły.
Czarne kozaki od Tiffany'ego zatapiały się w nim po kostki. W słuchawkach grała
spokojna i kojąca piosenka John'a Lenon'a. Rozglądałam się po domach. W jednym
jakaś rodzina właśnie siadała do kolacji, wyglądali na szczęśliwych. W
drugim młoda kobieta biegała za małą dziewczynką z włosami uczesanymi w dwa
sterczące kitki. Czułam się niczym podglądacz, zaglądając ludziom w okna. Ale
nie robiłam niczego złego, byłam tylko ciekawskim przechodniem, sprawdzającym
atmosferę w domach.
Myślałam, że droga nigdy nie dobiegnie końca.
Trwałą zdecydowanie dłużej niż ta wykonywana przeze mnie rano. Może było to
spowodowane samotnością, bo nie towarzyszył mi ani Crispin, ani Lila.
Chwiejnym krokiem weszłam po schodach myśląc, że mogliby wysypać na nie
piasek lub sól, dla bezpieczeństwa uczniów. Pociągnęłam za klamkę wielkich metalowych
drzwi, bardziej przypominających drzwi więzienne niż drzwi szkoły. Za progiem
kryła się zwykła kafelkowa posadzka w
kolorze bordowym i niebieskie, wyblakłe już ściany , do których były
przywiercone szare metalowe szafki na szyfr. Przeszłam korytarzem, wcześniej
włączając światło, do swojej szafki.
Mieściła się ona zaraz na brzegu, dosłownie druga od drzwi naszej redakcji.
Pamiętam ten dzień kiedy z Lilą
ozdabiałyśmy je napisami i malunkami. Nie był to dobry pomysł, zważając
na to, że gdy dyrektorka je zauważyła dostałyśmy kwitek do szkolnej kozy.
Jedynymi wspomnieniami stamtąd było to, że okropnie tam cuchnęło, jakby
pani Hasting kogoś zamordowała i wrzuciła zwłoki do wielkiej szafy z tyłu
klasy. Dobra, wróć. Odbiegłam od tematu. Więc otworzyłam szafkę i ręką
wyszukałam małego pojemnika zawieszonego na jednej z wewnętrznych ścianek szafki.
Wygrzebałam z niego klucz do redakcji i podeszłam do drzwi sali nr 266, z
napisem 'Redakcja gazety szkolnej'. Przekręciłam klucz w zamku i pociągnęłam
drzwi do siebie.
W
pokoju panował mrok, który był spowodowany przez porę roku i późną godzinę. W zimę zawsze robiło się ciemno o 17, ale myślę,
że taki jest właśnie urok tej pięknej pory roku. Zamknęłam za sobą ciężkie
drzwi i włączyłam pstryczkiem światło.
Stoliki ustawione były w krąg żeby każdy widział każdego i mógł go
usłyszeć. Na biurku, oprócz pojedynczych artykulików, zdjęć, gazet i książek
stał czarny aparat. Pochwyciłam go i zawróciłam do drzwi. Otworzyłam je i
weszłam na ciemny korytarz. Mogłabym sobie głowę uciąć, że zostawiłam światło
zapalone. Zakluczyłam drzwi na dwa razy i włożyłam klucz do schowka w szafce w
której zostawiłam plecak. Włożyłam do niego lustrzankę i założyłam go na
ramiona i dumnie pomaszerowałam do wyjścia.
Zamykając
ciężkie metalowe drzwi więzienne szkolne,
które z mocnym trzaskiem obiły się o framugi zaczęłam schodzić ze schodów. Nie chwyciłam się poręczy i tu właśnie był
błąd. W mgnieniu oka poślizgnęłam się na grubym lodzie okalającym schody. Potem
był tylko upadek na ośnieżony chodnik. Nie mogłam wykrztusić z siebie nic,
żadnego pisku, krzyku czy jakiegokolwiek słowa. Tylko leżałam. Powoli czułam
jak obraz gwieździstego nieba się zamazuje, a gwiazdy które przed chwilą
wydawały mi się tak jasne zmieniły się w zwykłe białe plamy na czarnym tle.
Można by powiedzieć że straciłam świadomość.
Super , inforumuj mnie o nowych rozdziałach
OdpowiedzUsuń@LoveStayStrong_
Wow <3
OdpowiedzUsuńPiszesz po prostu świetnie. Podobają mi się twoje opisy, są naprawdę świetne :D
Co do prologu..
Mm.. szefowa to się nazywa poważne stanowisko. Zawsze chciałam aby u nas w szkole była wydawana taka gazetka. Czuję, ze to coś dla mnie. Ale raczej nie mam na co liczyć. Hah, a już myślałam, że będzie kamień, papier, nożyce. :P Szkoda, że początek taki smutny..
Zapowiada się ciekawie ^^
DALEJ !!
OdpowiedzUsuńsuper <3
OdpowiedzUsuń