piątek, 23 sierpnia 2013

Rozdział 1.


Oczywiście nie pamiętałam żadnej z tych rzeczy. Ani rzutu monetą, ani pozostawionego w redakcji aparatu. A już na pewno nie pamiętałam mojego najlepszego przyjaciela, Crispin’a Delavigne
Pierwszą rzeczą, którą zdołałam sobie przypomnieć, był niejaki Niall Horan, chociaż wtedy nie znałam jego imienia. W każdym razie jego też  nie pamiętałam. Gdy mnie znalazł musiałam mieć zamknięte oczy, bo pamiętałam tylko jego głos. Pewnie pomyślał, że śpię, a przynajmniej przebywam w stanie półsnu. Tak jak słyszysz dźwięk budzika, lecz przez chwilę udaje ci się go ignorować. Słyszysz szum wody pod prysznicem i muzykę w radiu, czujesz zapach świeżych tostów i kawy i wiesz, że się obudzisz, pytanie tylko kiedy i kto lub co pchnie cię w nowy dzień.
Głos był spokojny, opanowany i na swój sposób głęboki , miał charakterystyczny dla Irlandczyków akcent. Taki głos kojarzył mi się zawsze z uczciwością, chociaż jestem przekonana, że po świecie chodzi mnóstwo kłamczuchów  o dość niskich i głębokich głosach, czekających tylko na osobę naiwną tak jak ja, żeby wykręcić jej jakiś numer.
         Chociaż byłam półprzytomna, zaufałam  swoim przeczuciom i  postanowiłam uwierzyć w każde słowo wypowiedziane przez Niall’a.
„Proszę pana, nazywam się Niall Horan. Nie ma tu nikogo z jej rodziny, ale jestem jej chłopakiem i pojadę z wami karetką”
Nie  słyszałam, żeby ktokolwiek się mu sprzeciwił, jego ton głosu nie pozostawiał na to miejsca.
Otworzyłam oczy, gdy ktoś złapał mnie za rękę. To był Niall, wiedziałam to chociaż nie przypominałam sobie jego twarzy.
-Hej- powiedział łagodnie- Witaj z powrotem.
Nie wiedziałam gdzie byłam, że trzeba było mnie witać słowami ‘z powrotem’, ale nie zastanawiałam się nad tym. Nie zadałam sopbie również pytania, dlaczego znajduję się w karetce z chłopakiem, którego podobno byłam dziewczyną, lecz którego w ogóle nie pamiętałam.
Spróbowałam się uśmiechnąć, tak wiem że to idiotyczne, ale właśnie tak było. Moja próba była jednak nazbyt krótka, więc wątpię że to zauważył.
         Nagle pojawił się ból, przeszywający moją głowę, jego epicentrum znajdowało się nad moim prawym okiem, ale fale bólu były coraz bardziej uciążliwe. Miałam wrażenie, że mój mózg jest zbyt duży do pomieszczenia w mojej czaszce i że za chwilę rozwali ją na milion kawałków. Niall jakby czytając w moich myślach zapytał nagle
-Czy może jej ktoś podać jakieś tabletki przeciwbólowe.
Ciemnowłosy sanitariusz zaświecił mi w oczy latarką
-Najpierw musi ją obejrzeć lekarz, może nawet zrobimy jej tomografię komputerową. Ale to świetnie, że tak szybko odzyskała przytomność. Jeszcze tylko 10 minut Rosalie, dobrze?
- Dziesięć minut do czego? – zapytałam, starając się utrzymać mój głos, żeby brzmiał spokojnie. Do Bożego Narodzenia? Do Wielkanocy ? Czy do momentu kiedy moja głowa eksploduje?
-Do przyjazdu do szpitala- powiedział sanitariusz.
         Ból głowy powoli doprowadzał mnie do płaczu,więc po chwili po moim policzku spłynęła pojedyncza łza. Doszłam wtedy  do wniosku, że poczułam  się znacznie gorzej niż wcześniej kiedy nie płakałam. 
-Jest pan pewien, że nie możecie jej podać żadnych leków? – krzyknął Niall, najwidoczniej zażenowany sanitariuszami, którzy po prostu byli bezsilni.
-Spróbuj zająć czymś jej uwagę, zaśpiewaj albo opowiedz dowcip czy coś w tym rodzaju. Już prawie jesteśmy – odburknął sanitariusz.
-Nie sądzę żeby dowcip w czymś jej pomógł- odparł z irytacją Niall
-Śmiech to zdrowie- oznajmił drugi sanitariusz.
Jeśli jego zdaniem był to żart i dzięki niemu miałam wstać i zacząć tańczyć w tej głupiej karetce to niestety muszę go rozczarować, nie pomógł mi ani odrobinę. Moja głowa za chwilę miała wybuchnąć, a ja nic nie mogłam zrobić.
-To kompletna bzdura – Niall pochylił się bliżej mojej twarzy. Pachniał  męskimi perfumami i dymem- Ale czy mimo wszystko chcesz usłyszeć dowcip Rosalie?
Kiwnęłam głową, i tak gorzej już nie mogło być
-Właściwie przypomina mi się tylko jeden i to niezbyt dobry. A już na pewno nie tak dobry żeby mógł uśmierzyć twój ból-  powiedział i uśmiechnął się do mnie ze współczuciem.- Więc przychodzi facet do lekarza i mówi ‘ Proszę pana moja żona oszalała. Wydaje się jej że jest kurczakiem’ Na co lekarz ‘ W takim razie niech pan ją do mnie przyprowadzi’ A wtedy facet odpowiada…..
Kiedy Niall zbliżał się do puenty, fala przeszywającego bólu przeszła przez moją głowę. Wbiłam paznokcie w dłoń blondyna, przecinając skórę i raniąc go do krwi. Nie mogłam mówić więc spróbowałam przekazać mu przeprosiny spojrzeniem. I muszę wam powiedzieć, że chyba zrozumiał o co mi chodzi.

-Nie martw się – powiedział i  przymknął oczy. – Jakoś to zniosę Rosalie - powiedział gdy podniósł powieki i spojrzał na mnie. 



5 komentarzy:

  1. Myślałaś kiedyś o zwiastunie na swoje opowiadanie?
    Zapraszam http://zwiastunolandia.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. O nie ;(
    Straciła pamięć i go nie pamięta ;(
    Biedny Niall <3
    Ciekawa jestem jak sobie z tym poradzą
    Może ona niedługo odzyska pamięć.
    Czekam na nexta.
    zapraszam do siebie i liczę na komentarz; Sherlitta.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  3. Jej! Boski, cudowny, piękny! <3
    Amnezja? Jejku to nie byle jaka sprawa.. Szkoda mi jej :( Zapomnieć wszystko albo prawie wszystko musi być naprawdę ciężkie.
    Jak to nie mogą jej podać leków? Nic?
    Wydaję mi się, że między Niallem a Rose już coś zaiskrzyło skoro rozumieją się bez słów ;D

    OdpowiedzUsuń
  4. Bardzo, bardzo, bardzo ładnie :)
    Od dziś shippuje Nialię xD
    http://makemehappy4ever.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  5. KOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOCHAM <3

    OdpowiedzUsuń