niedziela, 8 września 2013

Rozdział 2.

 Na izbie przyjęć gruby i łysy lekarz ze spuchniętymi oczami zapytał Niall'a jak długo byłam nieprzytomna, na co bez wahania odpowiedział, że trzydzieści jeden minut. Wiedział dokładnie, bo był świadkiem wypadku.
-Przed naszą szkołą są schody, w jednej chwili Rose schodziła po nich, a w drugiej leciała głową w dół w moją stronę.
-Czy powinnam się niepokoić jeśli tego nie pamiętam?- zapytałam
-Ani odrobinę kochanie- powiedział święcąc mi w oczy małą  latarką, na co się skrzywiłam- To normalne, że przez pewien czas nie pamięta się okoliczności wypadku.
         W pewnym momencie, chociaż zupełnie nie wiem kiedy dołączyła do nas pielęgniarka, a wraz z nią pielęgniarz. Nie pamiętam szczegółów ich wyglądu. Przypominali plamę farby  rozlaną na kartce papieru.
Lekarz powiedział, że musi mi zadać kilka ogólnych pytań niedotyczących wypadku.
-Jak brzmi twoje pełne nazwisko?
-Rosalie Annie Mitchele
-Gdzie mieszkasz? – Zapytał, pisząc coś na karcie pacjenta. Spojrzał na mnie przekrwionymi oczami.
-Mulingar, hrabstwo Westmeath.- powiedziałam z przekonaniem. Lekarz przytaknął.
-A możesz mi powiedzieć, który mamy rok? – zapytał.
Na to pytanie nie znałam odpowiedzi, mimo to spróbowałam się skupić. Kto wie może znajdę na nie odpowiedź.
-Dwa tysiące…. Dwa tysiące szósty? – powiedziałam. Wiedziałam, że odpowiedź jest błędna, bo gdyby był to rok 2006 miałabym dziesięć lat, a szczerze mówiąc nie czułam się na tyle. Moje ciało nie przypominało ciała dziesięcioletniej dziewczynki, tak samo umysł. Wiedziałam to również przez wzgląd na Niall’a, który siedział na krześle w kącie sali. Na oko miał osiemnaście, może siedemnaście lat , a jeśli byłam jego dziewczyną musiałam być w podobnym wieku.
-To tyle Rosalie- powiedział łysy lekarz i podniósł się z taboretu. – Postaraj się nie martwić. – rzekł i uśmiechnął się.
Oczywiście po usłyszeniu tych słów zaczęłam się martwić. Sama zdecydowałam, że najlepszą rzeczą jaką mogę teraz zrobić jest powrót do domu i sen.  Spróbowałam usiąść na swoim łóżku na kółkach, ale moją głowę poraz kolejny przeszył ten sam rodzaj bólu.
-Rosalie? Dokąd się wybierasz- zapytał pielęgniarz, który po wyjściu lekarza wciąż tkwił w Sali. Uśmiechnął się po czym z pomocą  Niall’a przywrócił mnie do pozycji leżącej, płaskiej.
-Postaraj się nie martwić – szepnął pielęgniarz.
-Naprawdę nie powinnaś tego robić- powtórzyła po nim pielęgniarka.
Następnie oboje opuścili pomieszczenie, kierując się do kolejnego pacjenta. Gdy odchodzili słychać było tylko wyrywkowe, niepokojące szepty typu  „specjalista”, „łagodne uszkodzenia mózgu” , „ możliwa amnezja regresywna”.
Niestety mam tendencję do radzenia sobie z problemami w taki sposób, że zazwyczaj sobie z nimi w ogóle nie radzę, więc zamiast żądać tego aby ktoś wyjaśnił mi co się ze mną stało, podsłuchiwałam tak długo aż szepty ucichły. A potem postanowiłam skupić się na czymś co bardziej namacalne.
Niall zawsze potarzał jaki jest brzydki. Mowił, że to przez jego zęby żadna dziewczyna go nie pokocha.  Mimo to myślę, że w głębi duszy wiedział jaki jest pociągający. Był może odrobinę za chudy, ale czy to ważne?  Dlatego, że nie mogłam przypomnieć sobie niczego innego, czułam ,że muszę rejestrować każdy szczegół dotyczący Niall’a. Jego zielona bluza podwinęła się odrobinę do góry, pozwalając zobaczyć mi biały zwykły podkoszulek, opadający na ciemne jeans’y. Jego palce były długie i chude, tak jak reszta jego ciała. Włosy miał wilgotne, przez co wydawały się odrobinę ciemniejsze.  Zauważyłam na jego szyi pojedynczy łańcuszek, na którym wisiała metalowa blaszka z kilkoma napisami. Może dostał go ode mnie? Na górnej części tuż pod szyją zauważyłam ślady krwi.
-Masz krew na bluzie.- szepnęłam półgłosem.
-Cóż. Tak, jest twoja- zaśmiał się. Jego śmiech był  słodki i zaraźliwy. Sądzę, że rozweseliłby nawet umarłego. Niestety, ja nie mogłam śmiać się razem z nim. Próbowałam, ale mój mózg zaczął boleśnie pulsować.
-W karetce…- zaczęłam powoli, wpadając w lekkie zakłopotanie. Nie wiedziałam zupełnie, jak ubrać to w słowa. Ale przecież skoro tak powiedział, dlaczego miałoby być inaczej? Jednak coś mnie gryzło i musiałam zadać to pytanie.- powiedziałeś, że jesteś moim chłopakiem.
-Nie wiedziałem, że to słyszysz- odpowiedział bez namysłu. Roześmiał się i pokręcił głową. Przypominał mi w tym momencie człowieka mówiącego samego do siebie. Zakrył ręką oczy i część czoła.- Nie - powiedział.- Wspomniałem, że nią jesteś tylko po to żeby pozwolili mi jechać karetką. Nie chciałem żebyś była sama.
Uniosłam kąciki ust, aby ukryć rozczarowanie.  Rozejrzałam się po małej sali. Drzwi w rogu były uchylone , ale nikogo nie było na korytarzu. Zero żywej duszy, która mogłaby przerwać tą rozmowę. Cisza trwała dość długo, można powiedzieć że zaczęła mnie przygnębiać. Spojrzałam na niego. Wciąż siedział na drewnianym taborecie i patrzył w podłogę.
-Powiedzieć ci coś zabawnego? – szepnęłam, przełamując grobową ciszę-  Pierwszą rzeczą jaką o tobie pomyślałam, było to, że w twoim głosie słychać uczciwość. A teraz okazuje się, że tak naprawdę mnie oszukałeś.
-Nie ciebie Rose.- powiedział patrząc na ścianę pokrytą niebieską farbą- Tylko paru idiotów w białych kitlach. – poprawił mnie. – Gdybym wtedy myślał trzeźwo powiedziałbym im , że jestem twoim bratem. Nikt by tego nie kwestionował.
-Poza mną. Nie mam rodzeństwa – spróbowałam żartować, ale tak naprawdę wolałabym być jego udawaną dziewczyną niż ściemnioną siostrą. – Czy jesteśmy przyjaciółmi?

-Nie, Rose- odparł z półuśmiechem, który od paru minut nie schodził z jego twarzy- Nie mogę tak o nas powiedzieć.
-Dlaczego?- zapytałam już nawet nie próbując ukryć zawodu. Wyraz jego twarzy nie zdradzał żadnych emocji.
-Może powinniśmy nimi zostać- szepnął tylko i rozprostował nogi, wyciągając je przed siebie.
Ta odpowiedź była poniekąd satysfakcjonująca, więc postanowiłam zadać mu kolejne pytanie.
-O czym myślałeś kiedy kręciłeś głową?
-Szczerze?- zapytał i spuścił głowę w dół, patrząc na swoje nogi.
-Musisz odpowiedzieć, wiesz, że mogę umrzeć- zaśmiał się tylko na moje słowa i spojrzał na mnie.

-Ale z ciebie mała manipulantka- szepnął i posłał mi jeden ze swoich pięknych uśmiechów, którymi szczycił mnie od kilkudziesięciu minut. Nagle moje powieki zrobiły się cięższe, tak samo jak głowa, która pulsowała coraz mocniej. Moje oczy zamknęły się i widziałam tylko ciemność. – Wygrałaś Rose- zaśmiał się- Możesz już skończyć.- słyszałam go, ale z każdą chwilą coraz mniej.- Rose?! Rose!- krzyknął, ściskając swoją dłonią mój nadgarstek. Poczułam jak jego uścisk zelżał. Kroki i wieczna ciemność. –Siostro!- wiedziałam, że krzyczy, ale  w mojej głowie był to tylko cichy szept. Tak jak odgłos kredki ocierającej się o papier. Wkrótce nie słyszałam już nic

________________________________________________________________
 Przepraszam za długi brak odzewu z mojej strony, miałam bardzo dużo na głowie. Zaczynając od początku roku szkolnego. Jestem w 2 klasie i jestem pewna, że będzie trudniej niż w pierwszej, ale rozdziały będą. Zawsze znajdę na to odrobinę czasu. Moim zdaniem ten rozdział nie jest zbyt ciekawy, ale początki zazwyczaj są dość nudne. Zostawiam to waszej opinii. Przypominam, że możecie prosić o informowanie na twitter'ze :) 
Mój twitter : @LuvmyLiz
Instagram: @lewiatansuko

Pytanie: 
Jak myślicie o czym myślał Niall ?