piątek, 23 sierpnia 2013

Rozdział 1.


Oczywiście nie pamiętałam żadnej z tych rzeczy. Ani rzutu monetą, ani pozostawionego w redakcji aparatu. A już na pewno nie pamiętałam mojego najlepszego przyjaciela, Crispin’a Delavigne
Pierwszą rzeczą, którą zdołałam sobie przypomnieć, był niejaki Niall Horan, chociaż wtedy nie znałam jego imienia. W każdym razie jego też  nie pamiętałam. Gdy mnie znalazł musiałam mieć zamknięte oczy, bo pamiętałam tylko jego głos. Pewnie pomyślał, że śpię, a przynajmniej przebywam w stanie półsnu. Tak jak słyszysz dźwięk budzika, lecz przez chwilę udaje ci się go ignorować. Słyszysz szum wody pod prysznicem i muzykę w radiu, czujesz zapach świeżych tostów i kawy i wiesz, że się obudzisz, pytanie tylko kiedy i kto lub co pchnie cię w nowy dzień.
Głos był spokojny, opanowany i na swój sposób głęboki , miał charakterystyczny dla Irlandczyków akcent. Taki głos kojarzył mi się zawsze z uczciwością, chociaż jestem przekonana, że po świecie chodzi mnóstwo kłamczuchów  o dość niskich i głębokich głosach, czekających tylko na osobę naiwną tak jak ja, żeby wykręcić jej jakiś numer.
         Chociaż byłam półprzytomna, zaufałam  swoim przeczuciom i  postanowiłam uwierzyć w każde słowo wypowiedziane przez Niall’a.
„Proszę pana, nazywam się Niall Horan. Nie ma tu nikogo z jej rodziny, ale jestem jej chłopakiem i pojadę z wami karetką”
Nie  słyszałam, żeby ktokolwiek się mu sprzeciwił, jego ton głosu nie pozostawiał na to miejsca.
Otworzyłam oczy, gdy ktoś złapał mnie za rękę. To był Niall, wiedziałam to chociaż nie przypominałam sobie jego twarzy.
-Hej- powiedział łagodnie- Witaj z powrotem.
Nie wiedziałam gdzie byłam, że trzeba było mnie witać słowami ‘z powrotem’, ale nie zastanawiałam się nad tym. Nie zadałam sopbie również pytania, dlaczego znajduję się w karetce z chłopakiem, którego podobno byłam dziewczyną, lecz którego w ogóle nie pamiętałam.
Spróbowałam się uśmiechnąć, tak wiem że to idiotyczne, ale właśnie tak było. Moja próba była jednak nazbyt krótka, więc wątpię że to zauważył.
         Nagle pojawił się ból, przeszywający moją głowę, jego epicentrum znajdowało się nad moim prawym okiem, ale fale bólu były coraz bardziej uciążliwe. Miałam wrażenie, że mój mózg jest zbyt duży do pomieszczenia w mojej czaszce i że za chwilę rozwali ją na milion kawałków. Niall jakby czytając w moich myślach zapytał nagle
-Czy może jej ktoś podać jakieś tabletki przeciwbólowe.
Ciemnowłosy sanitariusz zaświecił mi w oczy latarką
-Najpierw musi ją obejrzeć lekarz, może nawet zrobimy jej tomografię komputerową. Ale to świetnie, że tak szybko odzyskała przytomność. Jeszcze tylko 10 minut Rosalie, dobrze?
- Dziesięć minut do czego? – zapytałam, starając się utrzymać mój głos, żeby brzmiał spokojnie. Do Bożego Narodzenia? Do Wielkanocy ? Czy do momentu kiedy moja głowa eksploduje?
-Do przyjazdu do szpitala- powiedział sanitariusz.
         Ból głowy powoli doprowadzał mnie do płaczu,więc po chwili po moim policzku spłynęła pojedyncza łza. Doszłam wtedy  do wniosku, że poczułam  się znacznie gorzej niż wcześniej kiedy nie płakałam. 
-Jest pan pewien, że nie możecie jej podać żadnych leków? – krzyknął Niall, najwidoczniej zażenowany sanitariuszami, którzy po prostu byli bezsilni.
-Spróbuj zająć czymś jej uwagę, zaśpiewaj albo opowiedz dowcip czy coś w tym rodzaju. Już prawie jesteśmy – odburknął sanitariusz.
-Nie sądzę żeby dowcip w czymś jej pomógł- odparł z irytacją Niall
-Śmiech to zdrowie- oznajmił drugi sanitariusz.
Jeśli jego zdaniem był to żart i dzięki niemu miałam wstać i zacząć tańczyć w tej głupiej karetce to niestety muszę go rozczarować, nie pomógł mi ani odrobinę. Moja głowa za chwilę miała wybuchnąć, a ja nic nie mogłam zrobić.
-To kompletna bzdura – Niall pochylił się bliżej mojej twarzy. Pachniał  męskimi perfumami i dymem- Ale czy mimo wszystko chcesz usłyszeć dowcip Rosalie?
Kiwnęłam głową, i tak gorzej już nie mogło być
-Właściwie przypomina mi się tylko jeden i to niezbyt dobry. A już na pewno nie tak dobry żeby mógł uśmierzyć twój ból-  powiedział i uśmiechnął się do mnie ze współczuciem.- Więc przychodzi facet do lekarza i mówi ‘ Proszę pana moja żona oszalała. Wydaje się jej że jest kurczakiem’ Na co lekarz ‘ W takim razie niech pan ją do mnie przyprowadzi’ A wtedy facet odpowiada…..
Kiedy Niall zbliżał się do puenty, fala przeszywającego bólu przeszła przez moją głowę. Wbiłam paznokcie w dłoń blondyna, przecinając skórę i raniąc go do krwi. Nie mogłam mówić więc spróbowałam przekazać mu przeprosiny spojrzeniem. I muszę wam powiedzieć, że chyba zrozumiał o co mi chodzi.

-Nie martw się – powiedział i  przymknął oczy. – Jakoś to zniosę Rosalie - powiedział gdy podniósł powieki i spojrzał na mnie. 



piątek, 16 sierpnia 2013

Prolog.

         Wszystko zaczęło się od małej sprzeczki, między mną, a Crispin’em  .Jeśli można to w ogóle nazwać sprzeczką. Może lepiej powiedzieć kłótnią. Ale nie taką kłótnią na noże czy miecze. Chodzi mi o przyjacielską, miłą kłótnię.
         Wracaliśmy właśnie ze spotkania redakcji gazetki szkolnej, której byłam główną szefową. Spojrzałam na Crispin’a , który się zatrzymał.
-Zobacz jak pięknie- pokazał palcem przed siebie. Płatki śniegu opadały na oświetlaną licznymi latarniami ulicę. 
-Idealne do nowego numeru gazetki- szepnęłam i pospiesznie zdjęłam plecak z ramion. Zaczęłam przeszukiwać jego zawartość, lecz niestety nie było w nim czarnej lustrzanki, którą dostaliśmy w tym roku od dyrektorki.- Cris ?
-Hmm?- spojrzał na mnie poprawiając włosy pod szarą czapką.
-Brałeś aparat?- spytałam patrząc w czekoladowe oczy mojego przyjaciela.
-Nie.- powiedział pewnie i pokręcił głową.- Pewnie został na biurku.- szepnął teatralnie podstawiając rękę do ust i nachylając się do mnie
-Zabawne Crispin - powiedziałam i podniosłam się z zaśnieżonego chodnika. Ubrałam granatowy plecak na ramiona. - Wrócisz po niego? Obiecałam mamie, że wrócę wcześniej.
-Nie wracam. Umówiłem się z Lil. -pokręcił głową- Zje mnie jeśli znów  się spóźnię.
No tak poczciwa Lila, brawa Delavigne , boisz się dziewczyny, która ma 158 cm wzrostu.
-Przestań. Lila  nie skrzywdziłaby muchy. - powiedziałam- A moja mama to co innego.
Spojrzał na mnie i wyciągnął monetę z kieszeni. Obrócił ją w długich i smukłych palcach i powiedział :
-To rozwiąże nasz mały problem. - podał mi ją, a ja od razu sprawdziłam nominał. 
-To 20 pensów ? Serio mówisz ? - zaśmiałam się- Jak 20 centów może nam pomóc? - W tej oto chwili brunet  zabrał mi monetę i uśmiechnął się pobłażliwie. 
-Królowa czy reszka ? - zapytał.
Wybór był prosty. 
-Królowa.- szepnęłam. Zastukałam obcasem prawego kozaka o lekko oblodzony chodnik i potarłam dłonie opatulone ciepłymi rękawiczkami.
W momencie kiedy Cris  wyrzucał monetę w górę błagałam w duchu żeby wypadła królowa. Tak bardzo nie chciałam wracać się do redakcji. Chłopak złapał 20 pensów w dłonie i uśmiechnął się do mnie ze współczuciem.
-Wracasz szefowo.- pokazał mi otwartą dłoń na, której leżała moneta. Reszką skierowana była w stronę nieba, które stosunkowo do pory roku i godziny przybrało ciemny odcień.- Przykro mi Rose
-No dobra- powiedziałam. Crispin  wyciągnął dłonie w moją stronę oczekując przytulenia. Halo, człowieku to ja wracam do szkoły. Powoli przysunęłam się do przyjaciela, a on objął mnie swoim ramieniem.
-Trzymaj się Rose. - powiedział - Do jutra mała.- puścił moje ramiona i obrócił się na pięcie. Ruszył Markham Street i chwilę później zniknął  na skręcie w Oak Street.
         Śnieg  obficie opadał na ulice, kiedy ruszyłam z powrotem w stronę szkoły. Czarne kozaki od Tiffany'ego zatapiały się w nim po kostki. W słuchawkach grała spokojna i kojąca piosenka John'a Lenon'a. Rozglądałam się po domach. W jednym  jakaś rodzina właśnie siadała do kolacji, wyglądali na szczęśliwych. W drugim młoda kobieta biegała za małą dziewczynką z włosami uczesanymi w dwa sterczące kitki. Czułam się niczym podglądacz, zaglądając ludziom w okna. Ale nie robiłam niczego złego, byłam tylko ciekawskim przechodniem, sprawdzającym atmosferę w domach.
 Myślałam, że droga nigdy nie dobiegnie końca. Trwałą zdecydowanie dłużej niż ta wykonywana przeze mnie rano. Może było to spowodowane samotnością, bo nie towarzyszył mi ani Crispin, ani Lila.
 Chwiejnym krokiem weszłam  po schodach myśląc, że mogliby wysypać na nie piasek lub sól, dla bezpieczeństwa uczniów.  Pociągnęłam za klamkę wielkich metalowych drzwi, bardziej przypominających drzwi więzienne niż drzwi szkoły. Za progiem kryła się zwykła kafelkowa  posadzka w kolorze bordowym i niebieskie, wyblakłe już ściany , do których były przywiercone szare metalowe szafki na szyfr. Przeszłam korytarzem, wcześniej włączając światło,  do swojej szafki. Mieściła się ona zaraz na brzegu, dosłownie druga od drzwi naszej redakcji. Pamiętam ten dzień kiedy z Lilą  ozdabiałyśmy je napisami i malunkami. Nie był to dobry pomysł, zważając na to, że gdy dyrektorka je zauważyła dostałyśmy kwitek do szkolnej kozy. Jedynymi wspomnieniami  stamtąd było to, że okropnie tam cuchnęło, jakby pani Hasting kogoś zamordowała i wrzuciła zwłoki do wielkiej szafy z tyłu klasy. Dobra, wróć. Odbiegłam od tematu. Więc otworzyłam szafkę i ręką wyszukałam małego pojemnika zawieszonego na jednej z wewnętrznych ścianek szafki. Wygrzebałam z niego klucz do redakcji i  podeszłam do drzwi sali nr 266, z napisem 'Redakcja gazety szkolnej'. Przekręciłam klucz w zamku i pociągnęłam drzwi do siebie. 
         W pokoju panował mrok, który był spowodowany przez porę roku i późną  godzinę. W  zimę zawsze robiło się ciemno o 17, ale myślę, że taki jest właśnie urok tej pięknej pory roku. Zamknęłam za sobą ciężkie drzwi i włączyłam pstryczkiem światło.  Stoliki ustawione były w krąg żeby każdy widział każdego i mógł go usłyszeć. Na biurku, oprócz pojedynczych artykulików, zdjęć, gazet i książek stał czarny aparat. Pochwyciłam go i zawróciłam do drzwi. Otworzyłam je i weszłam na ciemny korytarz. Mogłabym sobie głowę uciąć, że zostawiłam światło zapalone. Zakluczyłam drzwi na dwa razy i włożyłam klucz do schowka w szafce w której zostawiłam plecak. Włożyłam do niego lustrzankę i założyłam go na ramiona i dumnie pomaszerowałam do wyjścia.
         Zamykając ciężkie metalowe drzwi więzienne  szkolne, które z mocnym trzaskiem obiły się o framugi zaczęłam schodzić ze schodów.  Nie chwyciłam się poręczy i tu właśnie był błąd. W mgnieniu oka poślizgnęłam się na grubym lodzie okalającym schody. Potem był tylko upadek na ośnieżony chodnik. Nie mogłam wykrztusić z siebie nic, żadnego pisku, krzyku czy jakiegokolwiek słowa. Tylko leżałam. Powoli czułam jak obraz gwieździstego nieba się zamazuje, a gwiazdy które przed chwilą wydawały mi się tak jasne zmieniły się w zwykłe białe plamy na czarnym tle. Można by powiedzieć że straciłam świadomość.