Oczywiście nie pamiętałam żadnej z tych
rzeczy. Ani rzutu monetą, ani pozostawionego w redakcji aparatu. A już na pewno
nie pamiętałam mojego najlepszego przyjaciela, Crispin’a Delavigne
Pierwszą rzeczą, którą zdołałam sobie
przypomnieć, był niejaki Niall Horan, chociaż wtedy nie znałam jego imienia. W
każdym razie jego też nie pamiętałam.
Gdy mnie znalazł musiałam mieć zamknięte oczy, bo pamiętałam tylko jego głos.
Pewnie pomyślał, że śpię, a przynajmniej przebywam w stanie półsnu. Tak jak
słyszysz dźwięk budzika, lecz przez chwilę udaje ci się go ignorować. Słyszysz szum
wody pod prysznicem i muzykę w radiu, czujesz zapach świeżych tostów i kawy i
wiesz, że się obudzisz, pytanie tylko kiedy i kto lub co pchnie cię w nowy
dzień.
Głos był spokojny, opanowany i na swój
sposób głęboki , miał charakterystyczny dla Irlandczyków akcent. Taki głos
kojarzył mi się zawsze z uczciwością, chociaż jestem przekonana, że po świecie
chodzi mnóstwo kłamczuchów o dość
niskich i głębokich głosach, czekających tylko na osobę naiwną tak jak ja, żeby
wykręcić jej jakiś numer.
Chociaż
byłam półprzytomna, zaufałam swoim
przeczuciom i postanowiłam uwierzyć w
każde słowo wypowiedziane przez Niall’a.
„Proszę pana, nazywam się Niall Horan. Nie
ma tu nikogo z jej rodziny, ale jestem jej chłopakiem i pojadę z wami karetką”
Nie
słyszałam, żeby ktokolwiek się mu sprzeciwił, jego ton głosu nie
pozostawiał na to miejsca.
Otworzyłam oczy, gdy ktoś złapał mnie za
rękę. To był Niall, wiedziałam to chociaż nie przypominałam sobie jego twarzy.
-Hej- powiedział łagodnie- Witaj z
powrotem.
Nie wiedziałam gdzie byłam, że trzeba było
mnie witać słowami ‘z powrotem’, ale nie zastanawiałam się nad tym. Nie zadałam
sopbie również pytania, dlaczego znajduję się w karetce z chłopakiem, którego
podobno byłam dziewczyną, lecz którego w ogóle nie pamiętałam.
Spróbowałam się uśmiechnąć, tak wiem że to
idiotyczne, ale właśnie tak było. Moja próba była jednak nazbyt krótka, więc
wątpię że to zauważył.
Nagle pojawił się
ból, przeszywający moją głowę, jego epicentrum znajdowało się nad moim prawym
okiem, ale fale bólu były coraz bardziej uciążliwe. Miałam wrażenie, że mój
mózg jest zbyt duży do pomieszczenia w mojej czaszce i że za chwilę rozwali ją
na milion kawałków. Niall jakby czytając w moich myślach zapytał nagle
-Czy może jej ktoś podać jakieś tabletki przeciwbólowe.
Ciemnowłosy sanitariusz zaświecił mi w oczy latarką
-Najpierw musi ją obejrzeć lekarz, może nawet zrobimy jej
tomografię komputerową. Ale to świetnie, że tak szybko odzyskała przytomność.
Jeszcze tylko 10 minut Rosalie, dobrze?
- Dziesięć minut do czego? – zapytałam, starając się utrzymać mój
głos, żeby brzmiał spokojnie. Do Bożego Narodzenia? Do Wielkanocy ? Czy do
momentu kiedy moja głowa eksploduje?
-Do przyjazdu do szpitala- powiedział sanitariusz.
Ból głowy powoli doprowadzał
mnie do płaczu,więc po chwili po moim policzku spłynęła pojedyncza łza. Doszłam wtedy do wniosku, że poczułam się znacznie gorzej niż wcześniej kiedy nie płakałam.
-Jest pan pewien, że nie możecie jej podać żadnych leków? –
krzyknął Niall, najwidoczniej zażenowany sanitariuszami, którzy po prostu byli
bezsilni.
-Spróbuj zająć czymś jej uwagę, zaśpiewaj albo opowiedz dowcip czy
coś w tym rodzaju. Już prawie jesteśmy – odburknął sanitariusz.
-Nie sądzę żeby dowcip w czymś jej pomógł- odparł z irytacją Niall
-Śmiech to zdrowie- oznajmił drugi sanitariusz.
Jeśli jego zdaniem był to żart i dzięki niemu miałam wstać i zacząć tańczyć w tej głupiej karetce to niestety muszę go rozczarować, nie
pomógł mi ani odrobinę. Moja głowa za chwilę miała wybuchnąć, a ja nic nie
mogłam zrobić.
-To kompletna bzdura – Niall pochylił się bliżej mojej twarzy.
Pachniał męskimi perfumami i dymem- Ale
czy mimo wszystko chcesz usłyszeć dowcip Rosalie?
Kiwnęłam głową, i tak gorzej już nie mogło być
-Właściwie przypomina mi się tylko jeden i to niezbyt dobry. A już
na pewno nie tak dobry żeby mógł uśmierzyć twój ból- powiedział i uśmiechnął się do mnie ze
współczuciem.- Więc przychodzi facet do lekarza i mówi ‘ Proszę pana moja żona
oszalała. Wydaje się jej że jest kurczakiem’ Na co lekarz ‘ W takim razie niech
pan ją do mnie przyprowadzi’ A wtedy facet odpowiada…..
Kiedy Niall zbliżał się do puenty, fala przeszywającego bólu
przeszła przez moją głowę. Wbiłam paznokcie w dłoń blondyna, przecinając skórę
i raniąc go do krwi. Nie mogłam mówić więc spróbowałam przekazać mu przeprosiny
spojrzeniem. I muszę wam powiedzieć, że chyba zrozumiał o co mi chodzi.
-Nie martw się – powiedział i przymknął oczy. – Jakoś to zniosę Rosalie - powiedział gdy podniósł powieki i spojrzał na mnie.