Na izbie przyjęć gruby i łysy lekarz ze spuchniętymi oczami
zapytał Niall'a jak długo byłam nieprzytomna, na co bez wahania odpowiedział,
że trzydzieści jeden minut. Wiedział dokładnie, bo był świadkiem wypadku.
-Przed naszą szkołą są schody, w jednej chwili Rose schodziła po
nich, a w drugiej leciała głową w dół w moją stronę.
-Czy powinnam się niepokoić jeśli tego nie pamiętam?- zapytałam
-Ani odrobinę kochanie- powiedział święcąc mi w oczy małą
latarką, na co się skrzywiłam- To normalne, że przez pewien czas nie
pamięta się okoliczności wypadku.
W pewnym
momencie, chociaż zupełnie nie wiem kiedy dołączyła do nas pielęgniarka, a wraz
z nią pielęgniarz. Nie pamiętam szczegółów ich wyglądu. Przypominali plamę
farby rozlaną na kartce papieru.
Lekarz powiedział, że musi mi zadać kilka ogólnych
pytań niedotyczących wypadku.
-Jak brzmi twoje pełne nazwisko?
-Rosalie Annie Mitchele
-Gdzie mieszkasz? – Zapytał, pisząc coś na karcie
pacjenta. Spojrzał na mnie przekrwionymi oczami.
-Mulingar, hrabstwo Westmeath.- powiedziałam z
przekonaniem. Lekarz przytaknął.
-A możesz mi powiedzieć, który mamy rok? – zapytał.
Na to pytanie nie znałam odpowiedzi, mimo to
spróbowałam się skupić. Kto wie może znajdę na nie odpowiedź.
-Dwa tysiące…. Dwa tysiące szósty? – powiedziałam.
Wiedziałam, że odpowiedź jest błędna, bo gdyby był to rok 2006 miałabym
dziesięć lat, a szczerze mówiąc nie czułam się na tyle. Moje ciało nie
przypominało ciała dziesięcioletniej dziewczynki, tak samo umysł. Wiedziałam to
również przez wzgląd na Niall’a, który siedział na krześle w kącie sali. Na oko
miał osiemnaście, może siedemnaście lat , a jeśli byłam jego dziewczyną
musiałam być w podobnym wieku.
-To tyle Rosalie- powiedział łysy lekarz i podniósł
się z taboretu. – Postaraj się nie martwić. – rzekł i uśmiechnął się.
Oczywiście po usłyszeniu tych słów zaczęłam się
martwić. Sama zdecydowałam, że najlepszą rzeczą jaką mogę teraz zrobić jest
powrót do domu i sen. Spróbowałam usiąść
na swoim łóżku na kółkach, ale moją głowę poraz kolejny przeszył ten sam rodzaj
bólu.
-Rosalie? Dokąd się wybierasz- zapytał pielęgniarz,
który po wyjściu lekarza wciąż tkwił w Sali. Uśmiechnął się po czym z
pomocą Niall’a przywrócił mnie do
pozycji leżącej, płaskiej.
-Postaraj się nie martwić – szepnął pielęgniarz.
-Naprawdę nie powinnaś tego robić- powtórzyła po nim
pielęgniarka.
Następnie oboje opuścili pomieszczenie, kierując się
do kolejnego pacjenta. Gdy odchodzili słychać było tylko wyrywkowe, niepokojące
szepty typu „specjalista”, „łagodne
uszkodzenia mózgu” , „ możliwa amnezja regresywna”.
Niestety mam tendencję do radzenia sobie z problemami
w taki sposób, że zazwyczaj sobie z nimi w ogóle nie radzę, więc zamiast żądać
tego aby ktoś wyjaśnił mi co się ze mną stało, podsłuchiwałam tak długo aż
szepty ucichły. A potem postanowiłam skupić się na czymś co bardziej namacalne.
Niall zawsze potarzał jaki jest brzydki. Mowił, że to
przez jego zęby żadna dziewczyna go nie pokocha. Mimo to myślę, że w głębi duszy wiedział jaki
jest pociągający. Był może odrobinę za chudy, ale czy to ważne? Dlatego, że nie mogłam przypomnieć sobie
niczego innego, czułam ,że muszę rejestrować każdy szczegół dotyczący Niall’a.
Jego zielona bluza podwinęła się odrobinę do góry, pozwalając zobaczyć mi biały
zwykły podkoszulek, opadający na ciemne jeans’y. Jego palce były długie i
chude, tak jak reszta jego ciała. Włosy miał wilgotne, przez co wydawały się
odrobinę ciemniejsze. Zauważyłam na jego
szyi pojedynczy łańcuszek, na którym wisiała metalowa blaszka z kilkoma
napisami. Może dostał go ode mnie? Na górnej części tuż pod szyją zauważyłam
ślady krwi.
-Masz krew na bluzie.- szepnęłam półgłosem.
-Cóż. Tak, jest twoja- zaśmiał się. Jego śmiech
był słodki i zaraźliwy. Sądzę, że
rozweseliłby nawet umarłego. Niestety, ja nie mogłam śmiać się razem z nim.
Próbowałam, ale mój mózg zaczął boleśnie pulsować.
-W karetce…- zaczęłam powoli, wpadając w lekkie
zakłopotanie. Nie wiedziałam zupełnie, jak ubrać to w słowa. Ale przecież skoro
tak powiedział, dlaczego miałoby być inaczej? Jednak coś mnie gryzło i musiałam
zadać to pytanie.- powiedziałeś, że jesteś moim chłopakiem.
-Nie wiedziałem, że to słyszysz- odpowiedział bez
namysłu. Roześmiał się i pokręcił głową. Przypominał mi w tym momencie
człowieka mówiącego samego do siebie. Zakrył ręką oczy i część czoła.- Nie -
powiedział.- Wspomniałem, że nią jesteś tylko po to żeby pozwolili mi jechać
karetką. Nie chciałem żebyś była sama.
Uniosłam kąciki ust, aby ukryć rozczarowanie. Rozejrzałam się po małej sali. Drzwi w rogu
były uchylone , ale nikogo nie było na korytarzu. Zero żywej duszy, która
mogłaby przerwać tą rozmowę. Cisza trwała dość długo, można powiedzieć że
zaczęła mnie przygnębiać. Spojrzałam na niego. Wciąż siedział na drewnianym
taborecie i patrzył w podłogę.
-Powiedzieć ci coś zabawnego? – szepnęłam, przełamując
grobową ciszę- Pierwszą rzeczą jaką o
tobie pomyślałam, było to, że w twoim głosie słychać uczciwość. A teraz okazuje
się, że tak naprawdę mnie oszukałeś.
-Nie ciebie Rose.- powiedział patrząc na ścianę
pokrytą niebieską farbą- Tylko paru idiotów w białych kitlach. – poprawił mnie.
– Gdybym wtedy myślał trzeźwo powiedziałbym im , że jestem twoim bratem. Nikt
by tego nie kwestionował.
-Poza mną. Nie mam rodzeństwa – spróbowałam żartować,
ale tak naprawdę wolałabym być jego udawaną dziewczyną niż ściemnioną siostrą.
– Czy jesteśmy przyjaciółmi?
-Nie, Rose- odparł z półuśmiechem, który od paru minut
nie schodził z jego twarzy- Nie mogę tak o nas powiedzieć.
-Dlaczego?- zapytałam już nawet nie próbując ukryć
zawodu. Wyraz jego twarzy nie zdradzał żadnych emocji.
-Może powinniśmy nimi zostać- szepnął tylko i
rozprostował nogi, wyciągając je przed siebie.
Ta odpowiedź była poniekąd satysfakcjonująca, więc
postanowiłam zadać mu kolejne pytanie.
-O czym myślałeś kiedy kręciłeś głową?
-Szczerze?- zapytał i spuścił głowę w dół, patrząc na
swoje nogi.
-Musisz odpowiedzieć, wiesz, że mogę umrzeć- zaśmiał
się tylko na moje słowa i spojrzał na mnie.
-Ale z ciebie mała manipulantka- szepnął i posłał mi
jeden ze swoich pięknych uśmiechów, którymi szczycił mnie od kilkudziesięciu
minut. Nagle moje powieki zrobiły się cięższe, tak samo jak głowa, która
pulsowała coraz mocniej. Moje oczy zamknęły się i widziałam tylko ciemność. –
Wygrałaś Rose- zaśmiał się- Możesz już skończyć.- słyszałam go, ale z każdą chwilą
coraz mniej.- Rose?! Rose!- krzyknął, ściskając swoją dłonią mój nadgarstek.
Poczułam jak jego uścisk zelżał. Kroki i wieczna ciemność. –Siostro!-
wiedziałam, że krzyczy, ale w mojej
głowie był to tylko cichy szept. Tak jak odgłos kredki ocierającej się o papier.
Wkrótce nie słyszałam już nic
________________________________________________________________
Przepraszam za długi brak odzewu z mojej strony, miałam bardzo dużo na głowie. Zaczynając od początku roku szkolnego. Jestem w 2 klasie i jestem pewna, że będzie trudniej niż w pierwszej, ale rozdziały będą. Zawsze znajdę na to odrobinę czasu. Moim zdaniem ten rozdział nie jest zbyt ciekawy, ale początki zazwyczaj są dość nudne. Zostawiam to waszej opinii. Przypominam, że możecie prosić o informowanie na twitter'ze :)
Mój twitter : @LuvmyLiz
Instagram: @lewiatansuko
Tumblr: www.lolyoufucked.tumblr.com
Pytanie:
Jak myślicie o czym myślał Niall ?

